uyku sandallarında arıyorum kaybolmuş bir gözyaşını...

İnsan kendini ne zaman değersiz hisseder ki... Saçma belki ama bazen böyle oluyor... Sanki boğuluyorum, insanlar üstüme geliyor, yalnızlık bile acı veriyor... Neyse... Önemli değil bunlar sonuçta... Bazen ben anlatamıyorum, bazen de onlar çekip gidiyor... Geriye yine ben, bir tek ben kalıyorum... Bu da önemli değil aslında... Sonuçta mutluluğu gerçekten yaşayan bir onlar oluyor, huzursuz olan ve acı içinde kıvranan hep ben oluyorum nedense... Neyse ki önemli değil bu da... Söylesene gerçekleri nerede bulabilirim? Tüm gerçeklerin, güzelliklerin yeri neresi? Biliyorum yok öyle bir yer... İnsanların birbirlerini dinledikleri, anlamaya çalıştığı, mutlu etmek için çabaladığı, saygı gösterdiği, dost kalabildiği, huzur olan ve sevginin hiç eksik olmadığı bir yer yok aslında... Ben hala arayıp durayım, ne kaybederim ki sonuçta... Koskoca uyku sandalında bir damla gözyaşı arayım ne değişir ki bu dünyada... Neyse bunlar ki hiç önemli değil... Ben kendi umutsuzluğumda boğulayım ne fark eder... Mutsuz ve hüzün dolu olayım ne fark eder... Sessiz ve terkedilmiş hissedeyim kendimi ne fark eder... Yalnız ve yapayalnız olayım ki ne fark eder... Yeter ki sevgisiz kalmayım bu çok şey fark eder...

((Sevgiden yoksun olmayı seçen

o amaçsız insanlara...))